Kasım öncesi kurulan pazar

Ben biraz önce burada bambaşka biri olarak oturuyordum. Yüzümde açılmış bazı kanallar var, bazen oradan geçen sular bir sıcaklık ortaya çıkarıyor, soyunmak istiyorum. Ben biraz önce burada bambaşka bir insanken, bir ispanyol müziği arkasında rengarenk kıyafetli köy çocukları toprak damlarının önünden el sallıyorlardı.
Sonra birkaç çizginin önünde kalbim dişlerimin arasında kaldı. Tüm damarlarımdaki rengi ayrı ayrı duyabiliyorken, saatimin en ince bir diğer çizgisi ilerliyordu. Ben hep aynı yerde duruyor, son zamanlarda binlerce kez düşündüğüm aynı şeyleri düşünüyordum. Önce mor bulutlar geldi. Nefesimi tuttum. Sonra sola çalan bir kılıç kırdı geçirdi ortalığı. Hala eskisi kadar rahat nefes alamıyor olsam da en azından nefes alabiliyordum.
Biz insanoğlu olarak idealist canlılar değiliz. Çok basit kaygılarımız var aslında. Çemberin dışındaki öğretilmişlikleri benimsiyoruz. Sonra gittiğimiz yerin, yolun başındakinden hiçbir farkı olmuyor.
Ben buna rağmen çok seviyorum. Çünkü dediğim gibi, ben o şekilde doğmadım. O kadar azınlıkta değilim yani.
Ama yine de insanın kendinden başka kimsesi yok tabii.

Sevgiler.

!*!*!

Şimdi aklıma daha adını koyamadığım sorular geliyor. Sorumluluk bilinçleri birden iki oluyor. Sonra üstüne çizgi çizilmiş alanlar da var.
Bir gerçeküstücülük saklambacında sıra bana geldi.
Şimdi sayıyorum.

siyah pilot

Sevgili Blog,

Onu şu an veremem. Belki de hiç veremem.
Biraz zamana ihtiyacı var. Kendisi en güzel renkli kitabımın arasında soğuktan korunuyor, zamanını bekliyor.

Ayrıca hayatım daha farklı ve daha eğlenceli olacaktı. Öyle düşünmüştüm. Onun yerine vermem gereken tonlarca karar, yapmam gereken tonlarca tercih var. Halbuki ne istersem o olmalıydı. Belki de düğüm buradadır.

Sevgiler.

hasretlik çekiyor musun?

Ben bunu bir kere yaşadım. Bir daha istemiyorum zira kendisiyle birbirimizi pek sevemedik.

Yokluğuna alışacağım diye ödüm kopuyor.
Eski anıların algılarını görüyorum. Ayaklarımdan dizlerime sıcak sular yükseliyor, uyuşuyorum, heyecanlanıyorum. Bir de gerçeğini görsem kimbilir neler olacak?

Dedim ya, istemiyorum.
Alışacağım, yokluğunu normalleştireceğim, varlığını hissedemeyeceğim diye ödüm kopuyor.