24 Mart 2013 Pazar

yeşil kareli çınar ağacı

-Ama neden ki her kişiyle bu duygular yeni baştan şekillenmez mi?
-Evet şekillenir ama senin sorunun cevabı bu.

İşte o an yeniden ta en başından beri düşündüğüm şeyi capcanlı karşımda hissettim. Geç kalmışlık hissi. Aslında benim için değil onun için. Onun bana geç kalmışlığının hissi. Zaten hep böyle oluyor. Onun hislerini de kendi hislerim gibi yanı başımda hissediyorum. Aslında kurduğum gibi olmasa bile. Zaten benim hislerim bile kurduğum gibi olmasa bile orada.

Öyle işte.
Kurgularım, ben.

28 Şubat 2013 Perşembe

Bir gün ben de gideceğim.
Arkamda ne bırakıyorum bakmadan.
Bir gün ben de gideceğim.
Kimse adımı bir daha duymayacak.

1 Şubat 2013 Cuma

6

Tekrar aynı şeyler olacak.
Daha önceden olduğu gibi.

Sonra hayatım yine şehirler arası otobüs firmalarının internet sayfalarında geçecek.

Bazen aklıma kötü kötü sorular geliyor. Kendi duygularımı hiçe sayıp soruyorum, cevaplarından korkuyorum.


Bir taraftan hiçbir şey kesin değil.
Belki de bu iki sene sadece daha iyi kararlar vermeyi bana öğretmek için harcanıp gidecek.

Yeni baştan başladığım zaman yalnız olursam da daha hiçbir şey olmayacak bana, çünkü çoktan ölmüş ama yaşıyor olacağım.

20 Aralık 2012 Perşembe

En son dişlerim aslında birbirlerine ne kadar yaklaşmak istediklerini farkedip sıkıca birbirine kenetlendiğinde en büyük isyanımı başlatmış, küçük arka balkonu savunma üssüm olarak seçmiştim. Yarıçıplaktım.

Şimdi de aynı şey oluyor bu sefer kaslarım ve eklemlerimle birlikte çalışıyorlar, çok sesli bir orkestranın en önemli parçası hepsi.

2 Aralık 2012 Pazar

otokontrol

O kadar yüksek bir enerjiyle doluyum ki ufacık bir şey tüm günümü mahvedebiliyor.

Bir de bazen gerçekten burada yaşayamıyorum.
İşin kötüsü nerede yaşayabileceğimi bilmemem.

Bu büyük bir kaçış olabilir çünkü.

30 Kasım 2012 Cuma

Bir an ciddi anlamda uzaklara gitmeyi düşündüm.
Sanki burada uzun saatler aynı tekerleğin içinde koşuyor gibiyim. İçimde bir şeyler ölüyor. O geçmişteki karmaşalarımı kaybettim kaybedeli bir sıradanlaşmak almış başını ki sormaya bile korkar oldum.

Bir an ciddi anlamda uzaklara gitmeyi düşündüm. Başka insanlar, başka sokaklar gözümü ilk kez bu kadar korkutmadı. İhtimaller içinde kaybolup adım atamayan o kadar çok insanız ki.
Onlardan olmamak lazım.

Sanırım sen öldüğünden beri ben herkese benzemeye başladım.

En azından yazmayı bırakmamak lazım. 


3 Kasım 2012 Cumartesi

2kare

Bazı şeyleri hiç aklım almıyor.
Alsın diye hep öğrenmeye çalışıyorum .

Ama biliyorum ki yine almayacak.
Sonra aslında hiçbir şeyin zannettiğim gibi olmadığını göreceğim.

Böylesini yazmaya çalıştığım için.

Her şeyi en başından beri ben yazmıyor muyum zaten.

Hiç kimsenin duyguları benimki gibi çocuk saflığıyla sarılmış değil.
Hayal kırıklığına uğramamak için bunu unutmamam gerek.