-Yemeğe gidelim mi beraber?

-Hayrola?

Sonra samimiyetim düşünülür tabii ki.

Ben artık ağlarken hiç kimseyi aramıyorum.
Sonrasında da aramıyorum.

Ve bunun o insanlarla hiçbir ilgisi yok.

yeşil kareli çınar ağacı

-Ama neden ki her kişiyle bu duygular yeni baştan şekillenmez mi?
-Evet şekillenir ama senin sorunun cevabı bu.

İşte o an yeniden ta en başından beri düşündüğüm şeyi capcanlı karşımda hissettim. Geç kalmışlık hissi. Aslında benim için değil onun için. Onun bana geç kalmışlığının hissi. Zaten hep böyle oluyor. Onun hislerini de kendi hislerim gibi yanı başımda hissediyorum. Aslında kurduğum gibi olmasa bile. Zaten benim hislerim bile kurduğum gibi olmasa bile orada.

Öyle işte.
Kurgularım, ben.

Bir gün ben de gideceğim.
Arkamda ne bırakıyorum bakmadan.
Bir gün ben de gideceğim.
Kimse adımı bir daha duymayacak.

6

Tekrar aynı şeyler olacak.
Daha önceden olduğu gibi.

Sonra hayatım yine şehirler arası otobüs firmalarının internet sayfalarında geçecek.

Bazen aklıma kötü kötü sorular geliyor. Kendi duygularımı hiçe sayıp soruyorum, cevaplarından korkuyorum.


Bir taraftan hiçbir şey kesin değil.
Belki de bu iki sene sadece daha iyi kararlar vermeyi bana öğretmek için harcanıp gidecek.

Yeni baştan başladığım zaman yalnız olursam da daha hiçbir şey olmayacak bana, çünkü çoktan ölmüş ama yaşıyor olacağım.

En son dişlerim aslında birbirlerine ne kadar yaklaşmak istediklerini farkedip sıkıca birbirine kenetlendiğinde en büyük isyanımı başlatmış, küçük arka balkonu savunma üssüm olarak seçmiştim. Yarıçıplaktım.

Şimdi de aynı şey oluyor bu sefer kaslarım ve eklemlerimle birlikte çalışıyorlar, çok sesli bir orkestranın en önemli parçası hepsi.

otokontrol

O kadar yüksek bir enerjiyle doluyum ki ufacık bir şey tüm günümü mahvedebiliyor.

Bir de bazen gerçekten burada yaşayamıyorum.
İşin kötüsü nerede yaşayabileceğimi bilmemem.

Bu büyük bir kaçış olabilir çünkü.