Bazen küçücük bir şeyler oluyor. Belki de olmuyor da ben öyle zannediyorum. Sonrasında kendimden çıkarak bakmaya çalışıyorum kendime. Biraz hak veriyorum, biraz vermiyorum ama çok üzülüyorum.
Çünkü..
Şöyle bir bakıyorum da son dört senemin fotoğraflarına, yazılarına, anılarındaki gülüşlerine, gözyaşlarına hep orada resmi tamamlayan olarak duruyorsun. Şu zamanın değiştirdikleri bunun gerçekliğini hiç de etkilemiyor. Sadece bazı gündelik alışkanlıklar eskisi gibi değil ama bu açığı kapatmak da bizim elimizde.
Bazen olur ya insanlar çok kendilerine dönerler. Çok mutlu ya da mutsuz oldukları zamanlarda dünyada sadece kendileri varmış gibi hissederler. İşte bana bunu farkettirdiğin için teşekkür ederim Nar. Dediğim gibi belki de ben öyle zannediyorum ama olsun.
Seni sevdiğimi unutma.
Sevgiler,
Z.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder