Bu sabah ayaklarım beni başka yerlere götürdü, asfaltta ilerleyemeyen bir tırtılı kurtarayım diye. Kafamda bulunamayan cümleler içiçe karmançorman hiçbir şey ifade etmiyorken sadece yürüyebiliyorum.
Bedensel ağrılarım vücudumu kısıtlayınca hayatın kısıtlayıcılığı da daha çok üstüme üstüme geliyor. O yüzden bugün okulda olmam gereken saatlerce daha önce yürümediğim yollarda yürüdüm, ağrılarımdan dolayı gidemediğim spor salonumun kafesinde kahve içtim ve bir tırtıl kurtardım. Erginleşebilecek artık. Her canlı yürüyebileceği zeminlere basabilmeli ayaklarını, yalpalayarak yürümeye çalışmak ve aslında bunun hiçbir amaca hizmet etmemesi yanılgısı nereden çıktı da yerleşti acaba hayatımıza?
Sahi neydi görmeye çalıştığım,
Güneşe baktıktan sonra gelen saniyelik körlükte,
Olup bitenler miydi?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder