Konuşmak..

Bunu şu an istediğin için yapıyorsun. Oyun kendi kurallarıyla kaldığı yerden devam edecek ve bu gece anına hapsolacak. Sen yine bir adım bile ilerleyememiş olacaksın, bir adım bile ilerleyememiş.


Her defa aynı şey.
Her defa aynı kelimeler.

Artık yakamı bırak diyesi geliyor insanın. Beni uzak yollarda tek başıma bırak. Beni özgür kıl, öldürebildiğin kadar.

Sonra ortaya koyulmuşlukları düşünür insan.
Tek kişilik gerçekler.
Ortaya tek kişinin koyduğu, diğerlerinin bir it sürüsü gibi onu izlediği mısraların gerçekliği gelir.
Aynı sözlerin farklı anlamları, aynı şarkıların farklı sözleri gelir akla.

Akıl...Ben burdayken sen yoksun sanırım. Seni çok uzak denizlere bıraktım bu yola girmeden önce..Ölmeden önce.
Tüm sakinliğimi yitirdim.
Kolaylaştı konuşmak..