Neler döndüğünü biliyorsun.
İstediğin kadar bağır.
Nasıl olsa kimse duymayacak.
Bu yeni görüntüne hala alışamadım. Bana hiçbir şey hatırlatmıyor. Bu saatlerde biraz daha hissedebiliyorum ve aklıma hep aynı şeyler geliyor. İçimden döne döne geçerken sabah, güzel mavili raylara binmiştim. O zamanlarda o kadar sıkıcıydım ki o günü hiç unutamıyorum. Gerçi kendi içinde saklı bir güzeliği vardı. Şimdi onun bir daha gelmeyeceğini biliyorum. O kadar çok yeni var ki etrafında, ben artık bir rafa doğru gidiyorum. Orada bir kitap duruyor. Yanında da kırmızı yapraklı kuşlar ve bir yıl.
Şimdi gidiyorum.
Ama kime diyorum ki zaten?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder