Aynı geçen zamanlar.
Birbirini kovalayan biralar, sigaralar...

Bana ayrılan bir yolda yürüyorum. Tanıdıklar görüyorum. Siyah-beyaz ve uzak tanıdıklar. Eskide kalmış aşklar ve renkler. Ve hep aynı şeyleri yazdığımı farkediyorum.

Aynı zamanlar, aynı tatlar.
Sizinle büyüdüğümü zannetmişim.

Herkes panik içinde, bir yerlere yetişiyorken, kafam dumanlıyken, hayat dumanlıyken kelimeler daha güzel akıyor. Daha güzel, daha mutlu. Ben daha mutlu. Sen hep aynı. Benim seni düşündüğüm kadar.

Kafasında delik açılmış, gülüşü darmadağın edilmiş insanlar. Hepiniz duymalısınız çığlıklarınızı. Hepiniz için ölmek daha iyi.